OHHHH…CTOBEERFEST NA!!!!
Malapit na ang buwan ng mga manginginom! Buwan ng mga sunog baga, adik sa alak, mga yosi kadiri in short araw namin ng trop ko. bwahahahaaha(tawang demonyo). Araw na mataas ang percentage na dumami nanaman ang populasyon ng pilipinas o mabawasan o. mabawasan dahil sa away at patayang maaaring mangyari dulot ng sobrang inom ng mga hayok sa alak, mga walang patawad sa katawan. dadagdag dahil sa sobrang kalasingan at lamig ng panahon, nagdudulot ng kakaibang pakiramdam sa bawat isa. puno nanaman ang SOGO nyan…bwahahha.. masarap talaga ang mga gantong kapistahan o pangmalawakang okasyon, di tulad ng rally na dulot ay trapik at minsan sakitan. dito marami ang nasisiyahan. kaya di mo ko mapapaniwala na mahirap ang mga pinoy.PAKSHET!!! panu nakabili ng alak mga yan kung walang pera? mas mataas ang posibilidad na kesa kumain sila ay iinom na lang. lasing ka na, busog ka pa.. at may take out pa kung papalarin. di ba package deal ang dating. hehehe.. kaya hanggat maaga eh nag-aaya na ako.. kung sino man sainyo ang gabi-gabing inom, parang awa nyo na. idamay nyo ko.. sagot ko ang patawa, sagot nyo alak, yosi, pulutan at babae.. wag nyong kakalimutan ang huling nabanggit, jan kasi manggagaling ang inspirasyon nyong malasing at magpakalasing… at para naman sa lahat ng mag-aaya saken para painumin ko, ito lang masasabi ko sainyo. tandaan at ipakatanim sa kokote mong malakulangot sa laki at lagkit sa kulit.
“HINDI KAYO MAWAWALAN……
…….
…….
…….
…….
……
HINDI RIN KAYO MAGKAKARON….”
TAGAYTAY GHOST STORY!!!
This story happened a few months ago
along the Ridge Road in Tagaytay.
There was a guy who got left behind by a pack
of mountain bikers. The group was
large and he didn’t bring a cellphone.
He crashed his bike somewhere
between Picnic Grove and DBP. To make things
worse, a storm came in. So he walked.
This guy was on the side of the road
hitch hiking on a very dark night
in the middle of a storm. The night
passed slowly and no cars went by.
The storm was so strong he could hardly
see a few meters ahead of him.
Suddenly, just before the junction
going to Manila , he saw a car slowly
looming, ghostlike, out of the gloom.
It slowly crept toward him and
stopped. It was raining hard, wind
blowing all around you, what would
you do? Like you would, he got into the
car and closed the door, then
realized that there was nobody inside
the car…. even in the drivers seat.
The car slowly started moving again.
The guy was terrified, too scared
to think of jumping out and running.
The guy saw that the car was slowly
approaching a sharp curve. The guy
started to pray, begging for his
life; he was sure the ghost car would
go off the road and he would plunge
to his death, when just before the
curve, a hand appeared through the
window and turned the steering wheel,
guiding the car safely around the
bend.
Terrified, the guy watched the hand
reappear every time they reached a
curve. Finally, the guy gathered his
wits and leaped from the car and ran
to the nearest place where there were
houses.
Wet and in shock, he went into a store
and voice quavering, ordered two
bottles of beer, and told the people
about his horrible, supernatural
experience. A silence enveloped
everybody when they realized the guy was apparently
sane and not drunk.
About half an hour later two guys
walked into the same store.
One said to the other……….
“Yan! Yan yung tarantadong sumakay
habang nagtutulak tayo…”
….kung sino man ang may-akda nito maraming salamat sayo.. binuhay mo ang dugo ko… isa kang henyo, medyo tumindig balahibo ko pero sa huli magkakanda tae ako sa kakatawa… taas noo ako sa gawang Pilipino..
“GREAT MIND, GREAT BEER!!!” —-huwaaaaaaattttt……!!!!!
There’s no place like home
Mahigit isang taon din akong nalayo sakin pamilya, kaibigan, kamag-anak, kabatak, katambayan, dating kaeskwela, tropa, kainuman at mga taong malapit saken. Isang taon din akong nagtiis sa mga bagay na di ko nakasanayan gawin at bagay na di ko dapat ginagawa. Isang taon akong nagtiyaga para marating ang anumang kinalalagyan ko ngayon. At sa wakas, sa loob ng mahigit sa isang taon ay nakabalik at nakauwe na ko sa lugar na aking kinagisnan. Lugar na nagmulat ng mga bagay bagay. Lugar san akong tinubuan ng sungay at natutong manuwag, lumaban sa hamon ng pagkakataon. Ang aking tirahan, sa wakas andito na kong muli. Kwarto ko, salamat at di ka p rin nagbabago. Magulo ka pa rin at marumi. Sa aparador ko, salamat din dahil walang kang pinagbago. Wala ka na ngang masyadong laman, ang gulo pa rin ng dating mo. Salamat, salamat, salamat….. Ngayong narito ko, di na tayo muling maghihiwalay. Kung namis mo ang pagdadala ko ng babae at paggawa ng kalokohan, hayaan nyot magpapahinga ako saglit at muli nating gagawin ang mga bagay na nagpasaya saten nun. Umasa kayo na mas malupet, mas matindi, at mas magagaling ang ipakikita ko sainyo… Salamat kwarto ko!!!
nasan ang langet???
Madalas kong itanong sa magulang ko, nakakatanda saken, mga kapitbahay, tiyo at tiya kung san talaga naroroon ang langet.. madalas din nilang sinasagot na “Sa ibabaw ulap matatagpuan ang langit!”. Matagal na naglalaro sa isip ko ang sagot sa tanong kong iyon. Madalas ko ring abangan sa mga pelikula ang eksenang magpapakita ng ulap baka kasi sakaling makita ko ang langit. Ngunit sawi akong makita ang sagot nila sa tanong ko. Kauuwe ko lang last week mula maynila. At sa pagkakataong ito erplen ang paraan ng transportasyong sasakyan ko. Sa wakas mararating ko na rin ang langit kahit saglit, tugon ko sa sarili ko habang naghihintay ng oras ng pag-alis. Ngunit tulad ng mga dating pangyayari, bigo pa rin akong marating ito. Salamat sa lahat ng mga sumagot sa tanong ko nung akoy musmos pa lang. Ngayon naiintindihan ko na, na hindi pala malayong mangyari na lahat ng tao sa mundo ay maging sinungaling kung s murang edad pa lang ay dito ka na iminulat. Pero di naman ako tanga para talagang paniwalaan kayo. Sus!! Alam ko kaya kung nasan… Sa isang lugar na maaaring malamig o mainit, masikip o maluwang, nakahiga ka man, nakatayo o nakaupo, di na rin na kailangan pang lumayo. Sa tulad ko rin palang tao matatagpuan ang langit…
Alak pa!!!
